|
Het is de scherp gevouwen neus met zes boos kijkende priemende
koplampen waarmee de Brera de aandacht wist te trekken tijdens de
eerste presentatie. Het is de gedrongen vorm waarbij alle energie
naar voren lijkt te worden geduwd, die de aandacht om weet te
zetten in fascinatie. Het is de gespierde achterkant die duidelijk
maakt dat de Brera meer is dan een mooi gezicht.
Interieur
Het interieur geeft echter het gevoel dat de makers overrompeld
werden door het enthousiaste onthaal van het publiek en de Brera
gehaast tot productieauto hebben gemaakt. Veel componenten zijn
herkenbaar van andere Alfa Romeo's. Daarmee zijn ze niet minder
mooi, maar wel minder exclusief. Bovendien is het hele interieur
een beetje rommelig.
De hoofdruimte is gering en daarom moeten lange bestuurders
zoeken naar een goede zitpositie. De oplossing is onderuit te gaan
liggen, waarna bovendien extra kan worden genoten van het "Sky
Window" dak. Dit grote glazen dak is standaard op iedere Brera,
maar alleen de "Sky Window" uitvoering is voorzien van een
elektrisch bedienbare hemel die het mogelijk maakt er daadwerkelijk
doorheen te kijken. Op de andere uitvoeringen is het glazen dak
alleen aanwezig om het uiterlijk van de auto nog verder te verfraaien.
De ruimte op de achterbank is nihil, maar deze voorziening is
wel degelijk zinnig. Als de Brera een rechte achterwand had gehad,
was er niet zo veel ruimte om de stoelen te verstellen. Wanneer de
bijrijdersstoel maximaal naar voren wordt gezet, kan een klein kind
op de achterbank zitten.
Uitrusting
De uitrusting is compleet en alles wat mag worden verwacht in
deze prijsklasse is aanwezig. Alleen cruise-control schittert door
afwezigheid. De standaard gemonteerde parkeerhulp is zelfs
overbodig, want in tegenstelling tot veel andere coupés is
de Brera gemakkelijk te overzien; waar de achterruitenwisser begint
eindigt de auto.
Het optionele gecombineerde audio-, communicatie- en
navigatiesysteem "Connect" valt tegen. De klank van de
CD-speler is redelijk, maar zodra het volume wordt opengedraaid
klinken de speakers alsof ze van karton zijn gemaakt. Het label
"Sound by Bose" verklaart waarom. De ontvangst van de radio
is matig. Ook de carkit heeft een matige ontvangst waardoor
telefoongesprekken met horten en stoten binnenkomen.
Het navigatiesysteem is niet het meest gebruikersvriendelijke en
de graphics zijn niet bijzonder mooi. Bij een auto als deze, mag
ook extra aandacht voor de presentatie op het beeldscherm worden
verwacht. Het is allemaal niet slecht, maar Alfa Romeo bewijst met
andere auto's dat het beter kan.
Beauty by association
Toch voelt de Brera iedere seconde van iedere rit exclusief. Het
bevoorrechte gevoel dat een auto als deze moet geven, is in
karrenvrachten aanwezig. De Alfa Romeo Brera is een typisch geval
van "Beauty by association" waarbij de auto zo mooi is, dat
iedereen die er instapt spontaan deel uitmaakt van die schoonheid.
Zoals het hoort bij een supermodel geniet de Brera dagelijks van
allerhande complimenten, opgestoken duimen, oneindig lang nastaren
en de nodige voorkeursbehandelingen. De jongens van de wasstraat
hebben nog nooit zo hun best gedaan. Dit is bovendien de enige auto
die ondergetekende bewust vooruit in een parkeervak steekt zodat
iedereen kan genieten van de imposante achterzijde.
|
Motoren
De vier uitlaatpijpen die de achterkant sieren doen vermoeden
dat de Brera verpletterende prestaties levert. Maar helaas is dit
tekenend voor de Italiaanse cultuur waar vorm voor functie gaat. De
testauto is voorzien van een uiterst beschaafde 2.2 liter
viercilinder. Na een druk op de startknop produceert die krachtbron
een aardig geluid, maar het is pijnlijk duidelijk dat dit niet de
acht- of twaalfcilinder is die meestal uitademt via een dergelijk
kwartet orgelpijpen.
Gezien de prijs is het niet realistisch om dergelijke wonderen
te verwachten en bovendien haalt Alfa Romeo alles uit de
viercilinder wat er in zit (wie meer wil kan kiezen voor een 3.2
liter zescilinder). De eerste en tweede versnelling zijn extreem
kort waardoor de Brera er als een haas vandoor gaat. Dat is in
eerste instantie even wennen, want het maakt de auto uitgesproken agressief.
Uiteindelijk blijken de slim gekozen versnellingsbakverhoudingen
het motorvermogen optimaal te benutten. Vanaf de derde versnelling
is de Brera nog steeds een vlotte auto, maar komt de nadruk steeds
meer op comfort te liggen. De zesde versnelling is prettig op de
snelweg om in relatieve rust veel kilometers te maken. Ondanks de
zesde versnelling is het verbruik hoog in verhouding tot de
geleverde prestaties.
Weggedrag
Het weggedrag is typisch dat van een Alfa Romeo. Met een kalme
rijstijl is de Brera een prima coupé, maar is het rijplezier
niet veel groter dan dat van andere auto's. Pas wanneer de
bestuurder tot leven komt, doet de auto dat ook en levert de Brera
het plezier waarop werd gehoopt. De besturing is lekker zwaar en
direct, waarmee de auto uitstekend controleerbaar is. De wegligging
is uitstekend.
Alfa Romeo heeft een aangenaam compromis gevonden tussen
sportiviteit en comfort. Alleen bij zeer hard remmen heeft de Brera
de neiging te duiken. In de meeste gevallen is het onderstel tot
veel meer in staat dan de krachtbron, waarmee het zorgeloos en
veilig genieten is van dit supermodel.
Conclusie
Een supermodel is nog mooier dan een gewoon fotomodel. Maar die
sterrenstatus maakt een supermodel niet intelligenter, leniger of
vriendelijker dan een ander. Eenzelfde gevoel geeft de Alfa Romeo
Brera ook. De auto is ontegenzeglijk mooier dan mooi en zet andere
schoonheden op afstand. Maar de Brera rijdt niet heel veel beter
dan andere auto's. De auto heeft geen enkel echt nadeel, maar de
Brera is niet zo superieur als het uiterlijk doet vermoeden.
Zoals iedere Alfa Romeo is ook de Brera een geslaagde combinatie
van sportiviteit en comfort. In de basisuitvoering is de Brera
snel, maar niet supersnel. De wegligging is prima, maar niet
buitengewoon. De techniek is modern, maar niet revolutionair.
Kortom: wie een Alfa Romeo Brera koopt haalt daarmee misschien geen
supersportwagen in huis, maar menigeen zal zich zielsgelukkig
prijzen om dagelijks op pad te kunnen gaan met een heus supermodel (Ivo Kroone).
|