Peugeot 1007

Wat een leuke auto!

"Wat een leuke auto!", was de meest gehoorde uitspraak. Men wist meteen dat dit de nieuwe Peugeot 1007 (spreek uit: duizend zeven, om copyright problemen met een zekere geheim agent te voorkomen) is, want door het hele land hangen billboards waarop de auto wordt aangekondigd. Het aantal 1007's dat daadwerkelijk op de openbare weg rijdt is nog zeer gering, dus voor velen was dit de eerste kans om de 1007 in het echt te bewonderen.

Schuifdeuren

Het zijn "uiteraard" de schuifdeuren die de meeste aandacht krijgen. Menigeen wil een keer op de knop drukken om te ervaren hoe de deuren automatisch openen en sluiten. Het oordeel van het publiek is unaniem: "een vondst"! Op deze manier vormen krappe parkeerplekken niet langer een probleem en kunnen kinderen geen schade veroorzaken bij onbesuisd uitstappen. Daarbij kan een schuifdeur niet uit de handen waaien en liet een slecht ter been zijnde heer weten dat dit de ideale auto voor rolstoelgebruikers is.

Toch is de redactie van Autozine minder positief. De deuren zijn namelijk langzaam. In het begin is de elektrische bediening leuk en handig, maar al snel wordt het irritant steeds op de deuren te wachten. Schuifdeuren zijn een prima idee, maar dan liever handbediend. Dat is niet alleen sneller, maar ook goedkoper en vriendelijker voor de accu.

Ruimte

Na de schuifdeuren moet de binnenruimte worden onderzocht. Dat begint met een riante instap, of beter gezegd: inloop. Door de riante deuropening wandelt bestuurder dan wel bijrijder eenvoudig naar binnen. Dan is het interieur overweldigend ruim dankzij een extreem ver naar voren geplaatste voorruit. Tussen stuurwiel en voorruit rest bijna een strekkende meter bakjes, vakjes en ander ergonomisch moois. Helaas zorgt deze constructie ervoor dat de neus nauwelijks is te overzien en de bestuurder een gokje moet doen waar de voorbumper zich precies bevindt.

Toch blijft het niet bij een ruim en open gevoel. De 1007 is daadwerkelijk zeer ruim ten opzichte van de bescheiden buitenmaten. Zelfs lange bestuurders kunnen met hoge hoed op in de 1007 plaatsnemen.

De instap naar de achterbank wordt niet makkelijker gemaakt door de schuifdeur. De voorstoelen schuiven echter zo ver naar voren, dat ook de achterbank prima is te bereiken. Omdat de achterbank op rails staat kan, afhankelijk van de situatie, worden gekozen voor meer beenruimte of juist meer bagageruimte. Let ook op de slimme extra binnenspiegel waarmee de bestuurder iets te brutale proefzitters op de achterbank in de gaten kan houden.

De bagageruimte is ook met de achterbank in de achterste stand heel redelijk, maar de enorme tildrempel is storend. Wat de omstanders bewust niet is verteld, is dat de 1007 nog extra bergruimte heeft in de vloer. Daar zijn voor de gelegenheid het draagbare navigatiesysteem en de portemonnee verstopt, zodat deze veilig zijn voor eventuele grijpgrage handen.

Vormgeving

Wat het publiek ook niet blijkt te weten, is dat de kleurstelling van het interieur eenvoudig is aan te passen. De ringen rondom de ventilatieroosters, een deel van de bekleding, de matten op het dashboard en nog enkele details kunnen eenvoudig worden vervangen door nieuwe exemplaren in een andere kleur. "Caméléo" noemt Peugeot dat. Ongeacht de naam: het is leuk om de auto aan de eigen smaak aan te passen, maar ook handig als iets is beschadigd.

Na het exterieur, valt ook de vormgeving van het exterieur in de smaak bij de kijkers. Vandaar het veel gehoorde "wat een leuke auto". Het publiek is vooral van middelbare leeftijd en daarom geïnteresseerd in een iets hogere auto met een makkelijke instap. Maar diezelfde auto moet bij voorkeur geen oudbollige vormgeving hebben. Daarin is Peugeot zonder meer geslaagd, zo bewijst het feit dat toeristen elkaar bij deze "funny European car" fotograferen. Zelfs een 15 vrouw sterk zangkoor biedt spontaan aan zich bij deze sympathieke verschijning te laten fotograferen.

Rijden

Deze praktische auto mag aantrekkelijk ogen, een hoge auto als deze heeft in de regel een minder goede wegligging. Vooral deze 1007 vraagt de eerste paar bochten behoorlijk wat gewenning. Gaandeweg weet de auto het vertrouwen te winnen, waarna de wegligging gemiddeld is voor een MPV als deze.

De 1007 is leverbaar met drie verschillende motoren: een 1.4 en 1.6 liter benzine en een 1.4 liter diesel (helaas zonder roetfilter). De benzinemotoren kunnen worden voorzien van een sequentieel schakelende versnellingsbak die ook volledig als automaat kan worden gereden.

De testauto is de diesel-uitvoering en heeft op z'n zachtst gezegd een uitgesproken karakter. Wat als eerste opvalt is dat de krachtbron uitzonderlijk stil is. Alleen met open raam (of open deur!), is hoorbaar dat dit daadwerkelijk een diesel is. Binnenin de auto is alleen een lichte brom hoorbaar, die net zo goed van een benzinemotor afkomstig kan zijn.

Of de dieselende 1007 nu hard of zacht bromt, de auto lijkt zelf het tempo te bepalen. Deze kleine diesel komt probleemloos mee met het overige verkeer en is dan uiterst comfortabel. Zelfs 120 km/u is nog steeds wandeltempo. Geluiden van de rijwind en banden zijn bij dit tempo nog steeds zeer gering en dat geeft het gevoel van een volwaardige luxe auto. Echter, wanneer meer van de motor wordt gevraagd, blijkt deze nauwelijks enige reserve te hebben. De ene noemt het "traag", voor de ander is het een auto die zich niet opdringt en het rustig aan doet. Daarom is het door de fabriek beloofde verbruik van 1 op 22 in de praktijk goed haalbaar.

Conclusie

Peugeot durft te vernieuwen met de 1007 en dat wordt door zowel het grote publiek als de Autozine-redactie gewaardeerd. Dit is geen 107 MPV en geen kleine, goedkope of eenvoudige auto. De 1007 is een volwaardige, comfortabele en ruime auto die puur om praktische redenen compacte afmetingen heeft. Wie uit een luxe auto komt, zal de 1007 zeker niet als een grote stap terug ervaren. Daarbij biedt de 1007 een aantal slimme vindingen die het leven aangenamer maken.